Armenië

De groei blijft zeer sterk, maar vertraagt

Na een opmerkelijk sterke groei sinds 2022 zal de Armeense economie naar verwachting in 2026 zeer robuust blijven, zij het in een gematigder tempo. De normalisatietrend weerspiegelt het geleidelijk afnemen van de uitzonderlijke migratiestromen uit Rusland na de oorlog in Oekraïne, evenals de aanpassing van de wederuitvoeractiviteiten die de economische activiteit sterk hadden ondersteund. In 2025 bracht de daling van de export en de industriële productie – met name als gevolg van de volledige sluiting in maart van een kanaal dat de wederuitvoer van Russisch goud mogelijk maakte, ondanks het feit dat dit sinds 2022 onder internationale sancties stond – de afhankelijkheid van bepaalde segmenten van deze stromen duidelijk naar voren. In deze context is de groei in toenemende mate afhankelijk van binnenlandse factoren. De economische activiteit zal blijven worden ondersteund door de bouwsector, die in 2025 een uitzonderlijke groei kende (+20%), geschraagd door een hoog niveau van overheidsinvesteringen, met name in infrastructuurprojecten die worden gefinancierd door internationale financiële instellingen (IMF en EU). Segmenten met een hogere toegevoegde waarde, zoals ICT (8% van het bbp) en financiële dienstverlening, blijven zich goed ontwikkelen en zullen blijven bijdragen aan de transformatie van het economische model. Particuliere investeringen blijven ongelijkmatiger en worden beperkt door nog steeds restrictieve financieringsvoorwaarden, waarbij de beleidsrente in april 2026 op 5% werd gehandhaafd, maar de totale investeringen blijven op een hoog niveau dankzij overheidssteun en externe financiering uit Russische, Aziatische en Europese bronnen.

De particuliere consumptie (67% van het bbp) blijft de belangrijkste motor van de economische activiteit, ondersteund door aanhoudende groei van de reële lonen (+6% op jaarbasisin de eerste maanden van 2026) en door een verbeterende arbeidsmarkt, waarbij de werkloosheid daalt van 15% begin 2025 tot bijna 12% begin 2026. Dit momentum wordt echter in toenemende mate beperkt door de terugkeer van de inflatie (4,6% in maart 2026), die voornamelijk wordt aangedreven door de voedselprijzen en nu de streefbandbreedte van de Centrale Bank van Armenië (2–4%) overschrijdt. Dit wordt nog verergerd door een minder gunstig extern klimaat: stijgende energieprijzen tegen de achtergrond van spanningen in het Midden-Oosten en het feit dat de prijs van Brent-ruwe olie weer boven de 100 USD per vat is geklommen, zouden de inflatiedruk kunnen versterken en in de tweede helft van het jaar op de koopkracht van huishoudens kunnen drukken. Tegelijkertijd ontstaat er een tekort aan arbeidskrachten in sectoren met een hoge groei, met name de bouwsector, wat de loondruk aanwakkert en capaciteitsbeperkingen aan het licht brengt. In deze context zal de groei sterker afhankelijk worden van binnenlandse factoren en in toenemende mate worden blootgesteld aan interne beperkingen.

Dubbele tekorten blijven hoog

Net als in 2025 zal de begroting naar verwachting ook in 2026 een tekort vertonen. Dit traject weerspiegelt een voortzetting van het expansieve begrotingsbeleid, dat zowel wordt gedreven door de verkiezingscontext als door stijgende sociale uitgaven, met name in verband met de opvang van meer dan 100.000 vluchtelingen uit Nagorno-Karabach sinds 2023. Ook de overheidsinvesteringen zullen naar verwachting blijven stijgen, met name in de vervoersinfrastructuur en het wegennet, ondersteund door internationale financiële instellingen (IFI’s). De begroting voor 2026 (+5 % ten opzichte van 2025) bevestigt deze trend, met hogere uitgaven voor gezondheidszorg en de invoering van een universeel ziektekostenverzekeringsstelsel, terwijl de defensie-uitgaven naar verwachting met ongeveer 15 % zullen dalen, nadat deze al ongeveer 6 % van het bbp hadden bereikt. Aan de inkomstenzijde wordt een verhoging van het btw-tarief (momenteel 20%) overwogen om de belastinggrondslag te verbreden, hoewel het tijdstip daarvan nog onzeker is. De financiering zal blijven steunen op binnenlandse middelen en steun van internationale financiële instellingen (EU, IMF, EBRD), wat helpt om de risico’s op korte termijn te beperken. In deze context zal de overheidsschuld – die nog steeds relatief laag is – naar verwachting in een gematigd tempo blijven stijgen, met een grotendeels concessionele structuur (ongeveer 80%), wat de herfinancieringsrisico’s tempert.

De lopende rekening zal naar verwachting in 2026 een tekort blijven vertonen, en wel in nog sterkere mate dan in 2025. De aanpassing van de export na de sluiting van wederuitvoerkanaal (met name voor goud) drukt op de handelsdynamiek, terwijl de exportbasis geconcentreerd blijft op producten met een lage toegevoegde waarde (diamanten, metalen, landbouwproducten). Rusland blijft de belangrijkste handelspartner (meer dan 40 % van de totale handel en bijna 90 % van de landbouwexport), waardoor de afhankelijkheid op een hoog niveau blijft, ook al worden sommige handelsstromen omgeleid naar de Verenigde Arabische Emiraten en de Europese Unie (EU). De invoer zal naar verwachting op een hoog niveau blijven, ondersteund door een sterke binnenlandse vraag en een grote energieafhankelijkheid, waardoor een significante verbetering van de externe balans wordt beperkt. De externe risico’s zijn toegenomen door regionale spanningen: de Iraanse corridor, die een aanzienlijk deel van de handel vertegenwoordigt, zou kunnen worden verstoord, terwijl stijgende energieprijzen extra druk uitoefenen op de handelsbalans. In deze context blijft de behoefte aan externe financiering aanzienlijk, maar worden liquiditeitsrisico’s binnen de perken gehouden dankzij voortdurende steun van internationale partners en blijvende toegang tot financiering.

Verhoogde politieke risico’s in de aanloop naar de verkiezingen

Het politieke risico zal naar verwachting in 2026 hoog blijven, tegen de achtergrond van aanhoudende interne spanningen en de naderende parlementsverkiezingen die voor juni zijn gepland. Premier Nikol Pashinyan zal naar verwachting na de parlementsverkiezingen aan de macht blijven, bij gebrek aan een geloofwaardig alternatief, ondanks zijn afgenomen populariteit sinds het verlies van Nagorno-Karabach in 2023. De spanningen met de oppositie blijven hoog, maar worden nu nog verder verergerd door een openlijke confrontatie met de Armeens-Apostolische Kerk, die de regering er publiekelijk van heeft beschuldigd grondgebied te hebben afgestaan. Deze impasse blijft de uitvoerende macht verder verzwakken en wakkert de toch al grote ontevredenheid onder de bevolking nog verder aan. In deze context zal de verkiezingscampagne van 2026 naar verwachting draaien om een duidelijke keuze tussen voortgezette toenadering tot de Europese Unie en een meer nationalistische koers, gepromoot door een versnipperde en deels pro-Russische oppositie. Ondanks een afname van de electorale steun in de afgelopen jaren behoudt Pashinyan een voorsprong, met name vanwege het groeiende anti-Russische sentiment als gevolg van het uitblijven van steun vanuit Moskou tijdens het Azerbeidzjaanse offensief. De geleidelijke opkomst van nieuwe politieke partijen en de verscherping van het politieke debat zouden de bestaande instabiliteit echter kunnen vergroten, met een niet te verwaarlozen risico op sociale spanningen en vervroegde verkiezingen na 2026.

Op het externe vlak blijven de vooruitzichten gedomineerd door het vredesproces met Azerbeidzjan, dat het bredere politieke en economische evenwicht beïnvloedt. Er is een voorlopig akkoord bereikt, maar er blijven belangrijke twistpunten bestaan, met name de herziening van de Armeense grondwet en de kwestie van de Zangezur-corridor. Verdere concessies blijven politiek gevoelig en zouden de interne spanningen opnieuw kunnen aanwakkeren, zelfs nu de autoriteiten streven naar een duurzaam akkoord. Op middellange termijn blijft de ondertekening van een vredesverdrag waarschijnlijk, maar dit gaat gepaard met aanzienlijke politieke aanpassingen. Tegelijkertijd streeft Armenië naar een strategische heroriëntatie op het Westen, met de duidelijke intentie om de banden met de Europese Unie te verdiepen, en zal het land naar verwachting rond 2026–27 het EU-lidmaatschap aanvragen. Deze verschuiving gaat gepaard met een blijvende verslechtering van de betrekkingen met Rusland, ondanks beperkte pogingen om de krachtsverhoudingen weer in evenwicht te brengen, met name in de energiesector. Ondertussen zou de geleidelijke normalisering van de betrekkingen met Turkije nieuwe economische kansen kunnen bieden, vooral op het gebied van handel en regionale connectiviteit, maar dit blijft afhankelijk van hoe de betrekkingen met Azerbeidzjan zich ontwikkelen.

Laatst bijgewerkt: april 2026